Arsenal znowu uratował się ze stałych fragmentów w kolejnej męczącej bitwie

Niezależnie od pensji, jaką zarabia Nicolas Jover, wydaje się ona niewystarczająca – przynajmniej dla kibiców Arsenalu, którzy przywykli do emocjonujących rozgrywek o mistrzostwo. Najlepszym wyjściem z kłopotów okazuje się być... rzut rożny. Nikt nie wie, ile wynosi dokładnie bonus w kontrakcie trenera przygotowania do stałych fragmentów. Choć gdy się patrzy, jak Jover rozpromienia się z każdą okazją do gry przy linii bocznej, można domyślać się, że kwota ta musi być satysfakcjonująca. Energia, jaką wykazuje ten fachowiec, przypomina uczestnika teleturnieju czekającego na kolejny los – każdy rzut rożny to potencjalna nagroda główna.

Ale bez względu na wysokość wynagrodzenia, zawsze jest ono niewystarczające. Tak przynajmniej musiało się wydawać kibicom w kolejnym spotkaniu tej wyczerpującej walki o tytuł. To była piłka nożna jako tortury, sport jako trauma, ucieczka od rzeczywistości. Jedynym ukojeniem dla serc fanów był widok z 35. minuty – Kai Havertz dryfujący w powietrzu jak trzcinę, znowu całkowicie sam, stawiający się przed bramką Burnley, gdy piłka łagodnie wkroczyła w jego przestrzeń. Jeden z tych magicznych momentów, gdy cały świat się zatrzymuje.

Arsenal wciąż walczy, wciąż cierpi, ale potrafi znaleźć rozwiązanie tam, gdzie inni już zrezygnowaliby. Stałe fragmenty stają się dla londyńskiego klubu kotwicą ratunkową, zmianą losu w każdej niemożliwej sytuacji. To mistrzostwo nie będzie zdobyte piękną grą – będzie zdobyte uporem, determinacją i umiejętnością wykorzystania najmniejszych szans.