Meksyk godzi się z bólem. Gospodarze odchodzą z honorem

Mimo dotkliwego ciosu zadanego przez Anglię, Meksykanie wychodzą z turnieju z podniesioną głową. Zespół El Tri przyniósł swojemu krajowi wiele dumy i pasji, pozostawiając niezatarty ślad w sercach kibiców na całym świecie.

Wciąż wczesny ranek w Mexico City, a bary na Calle Genova, wąskiej uliczce w samym sercu stolicy, tętnią życiem. Tuż przed jedenastą rano tłumy kibiców wciąż zajmują ulice, nie chcąc kończyć nocy. Wszędzie widać narodowe koszulki, a duch ze wczorajszego wieczoru nadal unosi się w powietrzu. Gdyby ktoś nie miał dostępu do wiadomości, mógłby pomyśleć, że poprzedniej nocy Meksyk świętuje zwycięstwo, a nie porażkę.

Rzeczywistość okazała się jednak bardziej złożona. Ci, którzy wrócili ze Estadio Azteca, skierowali się na Paseo de la Reforma. Niedługo po tym, jak Meksyk pokonał Ekwador w fazie pucharowej, ulica tętnił życiem – na ulice wyszło ponad 1,4 miliona ludzi celebrujących historyczne zwycięstwo. To był moment narodowy godny zapamiętania.

Jednak trzy i pół godziny po tym, jak Anglia przerwała marzenia drużyny Głowacka, obraz był zupełnie inny. Rozległa aleja prawie opustoszała. Ekipy sprzątające zbierały pozostałości po wieczornym święcie, a pozostali kibice przeniesili się na boczne uliczki. Atmosfera zmieniła się diametralnie, ale nie zniknęła.

Pomimo bólu porażki, Meksykanie mogą być dumni z gościnności, jaką okazali kibicom z całego świata. Turniej w Meksyku na zawsze pozostanie w pamięci jako przykład pasji, entuzjazmu i wspólnoty. Gospodarze, choć opuszczają turniej wcześniej niż liczyli, odchodzą z honorem i wdzięcznością kibiców za niesamowitą energię, którą nieśli przez cały turniej.