Polska czeka katastrofa. Urban nie ponosi winy

Jeśli sukces rodzi się w bólu, to reprezentacja Polski powinna być na najlepszej drodze do chwały. Tymczasem mecze z Ukrainą (0:2) i Nigerią (2:2) ukazały gorzką prawdę o stanie naszej kadry. To, co dzieje się w drużynie, nie jest wynikiem złych decyzji szkoleniowca, ale głębokich problemów strukturalnych, które narosły przez lata.

Analizując ostatnie spotkania, widać wyraźnie, że kadra Polski ma dziury w składzie, których nie da się zatopić żadną taktyczną zmianą czy motywacyjną przemową. Gracze, którzy powinni być liderami na boisku, nie dorównują oczekiwaniom. Problem nie leży w głowie, ale w samej istocie tego, co reprezentujemy na arenie międzynarodowej.

Felix Urban, obecny selekcjoner, stał się kozłem ofiarnym. Media i kibice szukają winnego, a on stoi na pierwszej linii. Jednak krytyka, która pada pod jego adresem, jest niesprawiedliwa. Urban dostał reprezentację w stanie zapaści, gdzie trzeba budować od podstaw, a on próbuje ratować tonący okręt. Jego decyzje są konsekwencją sytuacji, którą zastał, a nie jej przyczyną.

Niefortunnie, katastrofa, która się zbliża, wydaje się już przesądzona. Błędy z przeszłości – transfery, które się nie powiodły, talenty, które się zmarnowały, brak właściwego planowania kadrowego – wszystko to teraz wraca jak bumerang. Kiedy patrzysz na obecny skład, trudno nie zdać sobie sprawy, że potrzeba lat, aby powrócić do poziomu, który Polska demonstrowała kilka lat temu.

Czas na szczerą rozmowę w środowisku piłkarskim. Zamiast szukać winnych wśród trenerów, trzeba spojrzeć głębiej – w struktury klubów, w system szkolenia młodzieży, w politykę transferową. Urban robi, co może, ale nawet najlepszy szkoleniowiec nie zmieni rozpędzonego pociągu zmierzającego w przepaść. Polska piłka ma przed sobą długą i boleśnie powolną rehabilitację.